Νέα ενωμένη προοδευτική παράταξη

Καταχωρήθηκε από τον χρήστη στις 3 Ιούλιος 2017, στις 15 : 59 ΜΜ Print

Νέα ενωμένη προοδευτική παράταξη

«Είναι τιμή για εμένα η παρουσία μου στο Συνέδριό σας ως πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και βεβαίως ως ιδρυτικό μέλος της Ώρας Αποφάσεων.
Αποφάσισα να βρεθώ σήμερα εδώ, μετά την ομιλία της Φώφης Γεννηματά.
Δημόσια, ανοιχτά, καθαρά, επιζητώ να μοιραστώ με όλους εσάς το βάρος που μου αναλογεί στη δημιουργία μιας νέας, μεγάλης, ενωμένης προοδευτικής παράταξης.
Δεν θα ήμουν σήμερα εδώ εάν η Φώφη Γεννηματά και η ηγεσία της ΔΗΣΥ είχαν λάβει διαφορετικές αποφάσεις.
Είμαι σήμερα εδώ, γιατί κάνατε πράγματι ένα μεγάλο και γενναίο βήμα για την ενοποίηση και αναγέννηση του κατακερματισμένου προοδευτικού χώρου» υπογράμμισε στην ομιλία του ο Γιάννης Ραγκούσης στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Ακόμη διευκρίνισε: «Όμως ξεκαθαρίζω.
Δεν επιθυμώ ούτε να ωραιοποιήσω καταστάσεις ούτε να ξύσω πληγές.
Δεν έχω να εισφέρω μιζέρια και γκρίνια για τα μικρά.
Δεν θέλω να συμμετέχω σε κάποια ρεβάνς.
Είμαι εδώ διότι έχω βάλει την υπογραφή μου σε σχεδόν ταυτόσημες προτάσεις της Ώρας Αποφάσεων. Τις οποίες τιμώ και στηρίζω.
Η Ώρα Αποφάσεων που θυμίζω και υπογραμμίζω ότι ως πρωτοβουλία ξεκίνησε σκοπεύοντας αποκλειστικά σε αυτό που έλεγε ο τίτλος των εκδηλώσεών της:
Ώρα Αποφάσεων για ένα, νέο, μεγάλο, ενωμένο, προοδευτικό κίνημα.
Κυρίως όμως είμαι εδώ γιατί πιστεύω ότι για όλους μας, υπάρχει πλέον προσωπική ευθύνη ιστορικών διαστάσεων.
Η ιστορική προσωπική μας ευθύνη να συμβάλουμε στην ενότητα αλλά και στην επαναθεμελίωση της Προοδευτικής Παράταξης.
Δεν είμαστε περαστικοί από την προοδευτική παράταξη. Εγώ τουλάχιστον ποτέ δεν ήμουν.
Αυτήν υπηρετήσαμε από 18 ετών.
Αυτή, και συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ, μας τίμησε και μας έδωσε την ευκαιρία να εργαστούμε για τους πολίτες και τον τόπο από διάφορες θέσεις ευθύνης κι αξιώματα.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Στο συνέδριό σας ακούστηκαν πολύ σημαντικές ομιλίες για τη χώρα και τον πολιτικό μας χώρο.
Για να μην επαναλάβω πράγματα με τα οποία συμφωνώ, επιτρέψτε μόνο να φωτίσω μία πλευρά, ίσως για εμένα τη σημαντικότερη, της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.
Είναι σε όλους τους πολίτες ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο.
Αν έπρεπε σε μία φράση να συμπυκνώσουμε το σύγχρονο εθνικό και κοινωνικό αδιέξοδο τότε αυτή κατά τη γνώμη μου είναι η εξής:
Αυτό που συνέβη το 2009 ήταν τελικά κάτι πολύ σοβαρότερο από μία δημοσιονομική κρατική πτώχευση.
Το 2009 στην πραγματικότητα κατέρρευσε ένα ολόκληρο πολιτειακό και οικονομικό μοντέλο με το οποίο πορεύτηκαν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες επί πολλές δεκαετίες.
Το 2009, κατέρρευσε ο κρατικοδίαιτος και μεταπρατικός χαρακτήρας της οικονομίας.
Η μεγαλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι πως από το 2010, οι περίπου 400.000 υψηλής επιστημονικής εξειδίκευσης νέες και νέοι μετανάστευσαν για να δουλέψουν όχι κυρίως στο δημόσιο τομέα, αλλά σε ιδιωτικές εταιρείες των χωρών προορισμού τους.
Εταιρείες που αν υπήρχαν στην Ελλάδα, τα παιδιά μας δεν θα αναγκάζονταν να φύγουν.
Εταιρείες που μόνον αν εγκατασταθούν στη χώρα θα έρθουν πίσω τα παιδιά μας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα ζει το παράδοξο να πετυχαίνει πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα αλλά να μην βγαίνει από την κρίση.
Η κρίση πηγαίνει πολύ βαθύτερα από το δημοσιονομικό επίπεδο.
Κατά συνέπεια η έξοδος από αυτήν απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πέραν της εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών.
Κι εδώ έρχεται ο ιστορικός ρόλος του προοδευτικού υποκειμένου.
Γιατί προοδευτικός δεν είναι αυτός που κάνει μεταρρυθμίσεις.
Το να είσαι προοδευτικός είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό από το να είσαι μεταρρυθμιστής.
Προοδευτικός είναι αυτός που ανοίγει δρόμους.
Προοδευτικός είναι αυτός που τολμά να θέσει νέα ερωτήματα.
Που δεν διστάζει να ανοίξει νέα κεφάλαια στη δημόσια συζήτηση που η συντήρηση θέλει να παραμένουν ερμητικά κλειστά.
Και η συντήρηση θέλει να μείνει ερμητικά κλειστό το κεφάλαιο «κρατικοδίαιτη, μεταπρατική ιδιωτική οικονομία».
Η συντήρηση θέλει να μείνει ερμητικά κλειστό το συστημικό κεφάλαιο της κρίσης.
Εξηγούμαι:
στο δημοσιονομικό γκρεμό το 2009 γνωρίζουμε πια καλά ότι μας οδήγησε η δημαγωγική πλευρά του χθες.
Δηλαδή,
ο παλαιοκομματικός λαϊκισμός,
η πελατειακή διαχείριση του κράτους από πολιτικούς, επιχειρηματίες και συνδικαλιστές,
καθώς και η διαφθορά.
Όμως για να ρωτήσω: στον παλαιοκομματικό λαϊκισμό, την πελατειακή διαχείριση
και τη διαφθορά τι μας οδήγησε και κυρίως τι είναι αυτό που δεν μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε; Αφού τα ίδια ζούμε και μέσα στην κρίση.
Με άλλα λόγια, όλες οι παραπάνω παθογένειες πριν καταστούν αιτίες της χρεοκοπίας μήπως ήταν προηγουμένως αποτελέσματα άλλων βαθύτερων αιτιών;
Να κάνω το ερώτημα ακόμη πιο δύσκολο.
Φταίνε μόνο τα πρόσωπα; Ευθύνονται μόνο τα κόμματα; Που προφανώς ευθύνονται.
Ρωτώ λοιπόν: Μήπως υπάρχουν βαθύτεροι μηχανισμοί που παράγουν και αναπαράγουν ανεξάρτητα από προθέσεις, συγκυρίες, κόμματα, πρόσωπα και ηλικίες τον λαϊκισμό, τον παλαιοκομματισμό, την πελατειακή λογική, τη διαφθορά;
Απάντηση: Ναι κατά τη γνώμη υπάρχει τέτοιος μηχανισμός – αίτιο που δρα και παράγει τα συγκεκριμένες νοσηρές πρακτικές και νοοτροπίες.
Είναι το «σύστημα».
Είναι η υφιστάμενη πολιτειακή μηχανική.
Με βάση την πολιτειακή μηχανική των τελευταίων 42 ετών, για να πετύχουμε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας στην εκτελεστική εξουσία, είχαμε ανάγκη τη συνδρομή εκλογικών νόμων με μεγάλα μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα.
Η χώρα πορεύτηκε 35 χρόνια με πολιτικές μάχες ζωής ή θανάτου για την κατάκτηση των εκλογικών μπόνους, με σταυρό προτίμησης, σε μεγάλες εκλογικές περιφέρειες και τελικά … χρεοκόπησε.
Η χώρα πορεύεται 7 χρόνια μέσα σε καθεστώς συντεταγμένης χρεοκοπίας με πολιτικές μάχες ζωής ή θανάτου για την κατάκτηση των εκλογικών μπόνους, με σταυρό προτίμησης, σε μεγάλες εκλογικές περιφέρειες και τελικά … μονιμοποίησε το μνημόνιο.
Η χώρα επιδιώκοντας την λεγόμενη πολιτική σταθερότητα, το μόνο που εξασφάλιζε ήταν η παραχώρηση της αποκλειστικής νομής του κράτους στον εκάστοτε νικητή των εκλογών.
Και ταυτόχρονα το διασυρμό της πολιτικής αξιοπιστίας και τον εκμηδενισμό της πολιτικής εμπιστοσύνης.
Όμως για την οικονομία, για τους Έλληνες που παράγουν και δημιουργούν το μέγα αγαθό, το μέγα ζητούμενο είναι άλλο.
Είναι η νομοθετική σταθερότητα.
Είναι η διαμόρφωση σταθερών δημόσιων πολιτικών, στη φορολογία, την παιδεία, τη δημόσια διοίκηση.
Και νομοθετική σταθερότητα 35 χρόνια δεν υπήρξε.
Σταθερές δημόσιες πολιτικές 35 χρόνια δεν υπήρξαν.
35 χρόνια πριν την κρίση και 7 χρόνια μέσα στην κρίση, οι νόμοι άλλαζαν όχι μόνο γιατί άλλαζε ο νικητής των εκλογών, αλλά γιατί άλλαζε ο υπουργός από το ίδιο κόμμα κατά την ίδια κοινοβουλευτική περίοδο.
Και για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς κάτι ξέρουμε κι εμείς εδώ. Κάτι έχουμε ζήσει. Πολλά τέτοια έχουμε κάνει. Έτσι δεν είναι;
Είμαστε πολλοί όσοι πιστεύουμε πως μόνο μια νέα πολιτειακή αρχιτεκτονική μπορεί να μας πάει στην επόμενη Ελλάδα.
Η επόμενη Ελλάδα μπορεί να είναι μια χώρα χωρίς πρόωρες εκλογές, με σταθερή θητεία της κυβέρνησης και εκλεγμένο άμεσα από τον λαό Πρόεδρο της Δημοκρατίας επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας.
Η επόμενη Ελλάδα μπορεί να διασφαλίσει σταθερές δημόσιες πολιτικές και νομοθετική σταθερότητα.
Μια χώρα που η πολιτική δεν είναι επάγγελμα αλλά για όλα τα αξιώματα θεσπίζεται όριο θητειών.
Μπορεί να είναι μία χώρα που οι βουλευτές δεν γίνονται υπουργοί, αλλά είναι πραγματικοί νομοθέτες που ξέρουν τι ψηφίζουν και λογοδοτούν γι’ αυτό, ενώ οι υπουργοί εργάζονται για τη χώρα κι όχι για την περιφέρειά τους.
Μια χώρα με μικρότερο αριθμό βουλευτών και καλύτερη ποιοτικά δημοκρατία, με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, χωρίς σταυρό προτίμησης, με διαφάνεια και λογοδοσία.
Η επόμενη Ελλάδα μπορεί να είναι μία πολιτεία όπου το Σύνταγμά της δεν αφήνει καμιά κυβέρνηση να υπερχρεώσει το κράτος και να υποθηκεύσει ξανά το μέλλον των νέων γενεών.
Μία οικονομία που παράγει μέσα παραγωγής υψηλής τεχνολογίας.
Μία χώρα που το πλεόνασμά της δεν το κάνει ελεημοσύνη στους συνταξιούχους και παρανάλωμα της κατανάλωσης, αλλά επένδυση στους νέους και την παραγωγή.
Με ακλόνητη πεποίθηση σας λέω λοιπόν φίλες και φίλοι ότι μπορούμε να πάψουμε να τα φανταζόμαστε όλα αυτά.
Αρκεί να πιστέψουμε ότι με αποφασιστικότητα και πολιτική συναίνεση μπορούμε να τα κάνουμε πράξη.
Δεν θέλουμε άλλη επικοινωνία, θέλουμε δράση.
Δεν χρειαζόμαστε αφηγήσεις, θέλουμε την αλήθεια.
Δεν θέλουμε άλλη διαπραγμάτευση, θέλουμε σχέδιο και δουλειά και κυρίως επιμονή και αφοσίωση στο στόχο.
Ανυπέρβλητο, προς το παρόν, πολιτικό εμπόδιο για να βγει η χώρα από την κρίση είναι από τη μια μεριά ο παλαιοκομματικός δικομματισμός ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ. και από την άλλη η ανυπαρξία μιας δεσπόζουσας, ηγετικής, σύγχρονης προοδευτικής παράταξης.
Ο παλαιοκομματικός δικομματισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ πρέπει να ηττηθεί.
Είναι δύναμη οπισθοδρόμησης, μηχανισμός αναβίωσης ξεπερασμένων ιδεών και πρακτικών.
Η επερχόμενη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ από συγκυριακή πρέπει να μετατραπεί σε στρατηγική.
Σε στρατηγική θα εξελιχθεί η ήττα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ μόνον εάν εκτός από τη ΝΔ ηττηθεί και από έναν νέο ισχυρό προοδευτικό πολιτικό φορέα.
Αντίθετα, θα είναι απλώς συγκυριακή η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ εάν διατηρήσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ποσοστά της τάξης του 20-25%.
Με αυτήν την έννοια, είναι αναμφίβολο πως η πολιτική ευθύνη και κυρίως η ιστορική υποχρέωση για την στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ανήκει αποκλειστικά σε όλους εμάς.
Με αυτήν την έννοια για όποιον είναι πολιτική επιταγή η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι και πολιτική υποχρέωση η συμβολή στη γέννηση ενός νέου, ενιαίου προοδευτικού φορέα, όπως αυτός δρομολογείται πλέον.
Δεν είναι δυνατόν να λες ότι επιδιώκεις την στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα να κρατάς πολυδιασπασμένο τον προοδευτικό χώρο.
Όμως για να ηττηθεί ο παλαιοκομματικός δικομματισμός ΣΥΡΙΖΑ ΝΔ, δεν αρκεί η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ.
Απαιτείται κάτι ακόμη σημαντικό.
Απαιτείται να μην καλλιεργούνται κι άλλες ψεύτικες προσδοκίες στη βαριά προδομένη ελληνική κοινωνία.
Απαιτείται να αφαιρεθεί το μεταρρυθμιστικό μακιγιάζ της οπισθοδρομικής ΝΔ.
Απαιτείται να μπει ένα τέλος στην ιδιοτελή ωραιοποίηση του Κ. Μητσοτάκη.
Ο κ. Μητσοτάκης, σε μία κορυφαία για την ειλικρίνεια καθώς και για το συμβολισμό της κίνηση, αμέσως μετά την εκλογή του, ξεκαθάρισε ποιος είναι.
Δήλωσε υπερήφανος που υπήρξε βουλευτής των κυβερνήσεων όταν αυτές με την ψήφο του χρεοκοπούσαν την πατρίδα.
Ε και πως να το κάνουμε.
Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι ο Μάκης Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Τα πρωτοπαλίκαρα του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Γι αυτό πιστεύω ότι στις σημερινές συνθήκες, η επιμονή στη λογική ενός μικρού και αξιόλογου κόμματος με μοντέρνα ρητορική, εκ των πραγμάτων, μόνον ως συμπλήρωμα της οπισθοδρομικής δεξιάς μπορεί να εξελιχθεί.
Μια δεξιά που θα το κάνει κατ εικόνα και κατ ομοίωση της μέσα σε 6 μήνες.
Το χτύπημα στον αριστερό και δεξιό λαϊκισμό, στον παλαιοκομματικό δικομματισμό ΝΔ ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προέλθει μόνο υπερβαίνοντας τον κατακερματισμό μας.
Πρέπει και να αλλάξουμε.
Να αλλάξουμε πρακτικές, να αλλάξουμε προτεραιότητες, να αλλάξουμε και πολιτικές.
Πρέπει να αλλάξουμε για να ενωθούμε, όχι να ενωθούμε για να μην αλλάξουμε.
Γι αυτό πρέπει να ιδρυθεί νέος φορέας.
Και γιατί πρέπει να αλλάξουμε;
Διότι κάναμε πολλά λάθη.
Διότι μόνον έτσι μπορούμε να πάρουμε πίσω το πολιτικό πλεονέκτημα από τη ΝΔ.
Μόνον έτσι μπορούμε να πάρουμε πίσω και το ηθικό πλεονέκτημα από τον ΣΥΡΙΖΑ, απεγκλωβίζοντας τους πολίτες από τη δημαγωγική ηγετική ομάδα του.
Οφείλουμε να αναμετρηθούμε με τον κρατισμό, τον παλαιοκομματισμό, τον κυβερνητισμό.
Ειδικά για τον κυβερνητισμό επιτρέψτε μου να επισημάνω το εξής:
Ο κυβερνητισμός είναι μια βαριά ασθένεια του ευρύτερου χώρου που πρέπει οπωσδήποτε να θεραπευτεί.
Το «θα συνεργαστώ με όλους για να λύσω προβλήματα των πολιτών» δεν απαιτεί το «θα συγκυβερνήσω».
Όπως κάνατε πολύ σωστά και στην περίπτωση που υπερψηφίσατε το σύμφωνο συμβίωσης καθώς και τις νέες θεραπευτικές διατάξεις στο νόμο μας για την απόδοση της ιθαγένειας στα παιδιά των νόμιμων μεταναστών.
Ή όπως αύριο μπορεί να γίνει ψηφίζοντας μαζί με τη Νέα Δημοκρατία τη μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και στα φυσικά πρόσωπα.
Η συμβολή στην επίλυση των προβλημάτων των πολιτών δεν προϋποθέτει τη συγκυβέρνηση.
Απεναντίας η αναγέννηση της προοδευτικής παράταξης προϋποθέτει την απαλλαγή της από το σύνδρομο του κυβερνητισμού.
Σε κρίσιμες εθνικά στιγμές έχει διαπιστωθεί στο παρελθόν μια διαχρονική πλέον αλήθεια.
Αυτό που στο τέλος κρίνει την έκβαση της εθνικής και κοινωνικής προσπάθειας για να βγει ο τόπος από την εκάστοτε κρίση, είναι αν ο προοδευτικός χώρος καταφέρνει να ανανεώσει τις πηγές της πολιτικής, ηθικής και κοινωνικής νομιμοποίησής του.
Υπό αυτήν την έννοια, η απόφαση  για ίδρυση νέου φορέα με ενιαίο κέντρο λήψης πολιτικών αποφάσεων,  η εκλογή ηγεσίας από τους προοδευτικούς πολίτες τον Οκτώβριο,  καθώς και η σύσταση Ανεξάρτητης Επιτροπής Δεοντολογίας με επικεφαλής τον κ. Νίκο Αλιβιζάτο, συνιστούν κατά τη γνώμη μου σπουδαίες πολιτικές αποφάσεις.
Αποφάσεις υπέρ των οποίων έχει ήδη τοποθετηθεί δημοσίως η Ώρα Αποφάσεων.
Η σπουδαιότερη ωστόσο επιτρέψτε μου να πω, είναι το νέο μητρώο μελών από μηδενική βάση.
Αυτό, το νέο μητρώο μελών αποτελεί το θεμέλιο λίθο για τη γέννηση ενός νέου πολιτικού φορέα προοδευτικών πολιτών κι όχι κομματικών στελεχών.
Αυτό το νέο μητρώο μελών είναι η βάση νομιμοποίησης και διασφάλισης του ενιαίου χαρακτήρα του νέου φορέα.
Για όλους τους παραπάνω λόγους σας ανακοινώνω ότι η εισήγησή μου στους ανθρώπους, τα μέλη και τους φίλους της Ώρας Αποφάσεων θα είναι θετική για τη συμμετοχή στις διαδικασίες ίδρυσης της νέας προοδευτικής παράταξης.
Θα είναι θετική η εισήγησή μου να δώσουμε τη μάχη των απόψεων μέσα από τη δημιουργία της νέας παράταξης.
Όσο για τα άλλα αξιόλογα ιδρυτικά μέλη της Ώρας, τον Γιάννη, την Άννα και τον Γιώργο θα πω ότι προσωπικά δεν με αποπροσανατολίζει που προς το παρόν διαφωνήσαμε ούτε πρόκειται να σταθώ στην ιδιότυπη «διαγραφή» μου με μνησικακία.
Προσωπικά θα επιμείνω να υπηρετώ το κεντρικό μήνυμα της ενότητας που συνειδητά ήθελα να εκπέμψω με την απόφασή μου να δημιουργήσω μαζί τους την Ώρα, παρά τις γνωστές διαφορετικές μας πορείες αλλά και σημερινές αποκλίνουσες απόψεις.
Αυτό το ίδιο μήνυμα ενότητας άλλωστε ήρθα και σήμερα εδώ για να υπηρετήσω.
Σύμμαχοί μας είναι όλοι οι δημιουργικοί και παραγωγικοί Έλληνες και Ελληνίδες που σήμερα δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση και που μόνο η νέα, μεγάλη και ενωμένη προοδευτική παράταξη μπορεί να τους εκπροσωπήσει.
Τώρα είναι η ώρα για τη σωτήρια και λυτρωτική αντεπίθεση του προοδευτισμού.
Καλωσορίζουμε λοιπόν την αναμέτρηση. Παίρνουμε θέση.
Η Ελλάδα που παράγει, οι δημιουργικοί Έλληνες, εμείς οι προοδευτικοί Έλληνες και Ελληνίδες, μπορούμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο.
Αρκεί να αναλάβουμε την ευθύνη της προσπάθειας να βάλουμε στον πολιτικό χάρτη μια νέα δύναμη με αληθινά προοδευτικά χαρακτηριστικά.
Με συναίσθηση εθνικής ευθύνης και συγκροτημένη ευρωπαϊκή παρουσία.
Η προσωπική μου απόφαση είναι στο τέλος της διαδρομής που σήμερα ξεκινά, να μην ανήκω σε αυτούς που μετήλθαν κάθε πρόσχημα για να κρατήσουν την προοδευτική παράταξη διασπασμένη.
Η προσωπική μου απόφαση είναι στο τέλος να ανήκω σε εκείνους που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γεννηθεί μια νέα ενωμένη προοδευτική παράταξη που θα υπηρετεί την Ελλάδα της δικαιοσύνης και της παραγωγής.
Που θα υπηρετεί όχι την προηγούμενη αλλά την επόμενη Ελλάδα.»

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ , , , , , , , , , , , , , ,

Related Posts

Comments are closed.



Η «ΔΕΣΜΕΥΣΗ» (ψηφιακή εφημερίδα) θα ενημερώνει
τους αναγνώστες της σε Ελλάδα και εξωτερικό με συνέπεια, σε όποιες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές προκύψουν.

Στόχος είναι οι πολίτες να εμπιστευτούν το ψηφιακό έντυπο και να αναγνωρίσουν την δημοσιογραφική έρευνα για να μπορούν να αγγίξουν όλες τις πτυχές της αλήθειας.


Η αρχή της δημοσιογραφίας είναι "όλα στο φώς" και ο αναγνώστης θα κρίνει και θα διαπιστώσει τα πραγματικά γεγονότα.

«Πρώτα Θέματα»
Επιπροσθέτως μέσω της εφημερίδας θα αποστέλλονται με ηλεκτρονική μορφή τα «Πρώτα Θέματα». Πρόκειται για τις κυριότερες ειδήσεις της βδομάδας.